Imagjinata e policive sekrete serbe ishte dhe në realitet ka mbetur racisto-amokiste  

I mbijetuar(i) i torturës, po që se kthehet në botën e të gjallëve, duhet të bëjnë të pamundurën që të tregojnë tërësisht mizorinë, barbarinë, amokizmit dhe racizmin e shfrenuar të policive sekrete serbe, si: OZNA (dikur), UDB-ja, KOS-i, BIA dhe, të gjitha 7-8-të shërbimet të tjera sekrete kriminale pra vrastare të Serbisë, që dikur ishte Jugosllavi apo Serbi e zgjëruar e gjenocidbërëse.

Nga Isa H. Dërmaku

Ato shërbime sekrete serbe, torturonin dhe gjymtonin…, ata vrisnin me tortura…, prandaj duhet bërë përpjekje mbinjerëzore që tregimet e këtyre njerëzore të cilët i mbjetuan torturave amokiste serbe, të jenë të shkruara mirë e qartësisht dhe krejtësisht koncize që të jenë të argumentuar dhe plotësihst të besueshme. 

Jo për dënime të torturuesve apo thën më ndryshe të kriminelëve racist serb dhe ata që ju ndihmonin këtyre, sepse kjo është dhe duhet të jetë punë ekskluzivisht e drejtësisë kombëtare e ndëkombëtare, por për ta parë thelbin e një shteti më shumë se terrorist, pra krejtësisht gjakatar e racist, ashtu si në realitet ishte dhe ka mbetur Serbia. 

Pra për të parë se çka në fakt bëren torturuesit pra vrasësit serb, në mënyrë që kurrë të mos bëhemi si ata, në asnjë mënyrë dhe në asnjë rrethanë. 

Gjitha këto, për të treguar se ne shqiptarët kishim nevojë sikurse për oksigjenin, sikurse për ujin dhe bukën, kishim nevojë jetike për Liri, e drejta për liri, sepse edhe pas torturave mizore kemi mbetur ata që ishim njerëz, njerëz në kuptimin më të mirë të fjalës, njerëz këmbëngulës, stoik e me karakter, virtyte humane e moral njerëzor. 

Pikërisht për këto e merituam dhe meritojm Lirinë, prandaj edhe fituam me mund, djersë, gjak, pra sot e kemi Lirinë, e cila i ka rrënjët në gjakun tonë, në sakrificat tona sublime, në vendosmërinë e të rënëve në fushën e nderit, në vendosmërinë tonë të pashoq, sepse e dëshironin më shumë se jetën: 

Diellin tonë të jetës dhe të vërtetës, Republikën e Kosovës!

Gjitha Policitë sekrete të shteteve totalitare, veçanarisht diktatoriale e okupatore si që ishte Jogosllavia që në realitet ishte dhe mbeti Serbi e zgjëruar dhe absolutisht kriminale në të gjitha segmentet e jetës, këta gjenocidbërës të të gjitha llojeve të gjenocideve deri te ai më sitematik i mundshëm, pra gjenocidit të tipit hollokaustjan, po sepse ata, pra Serbia, i dogji shqiptarët të gjallët e të vdekurit. 

Të gjalltë i dogjii dhe i bëri shkrum e hi, për ta zhdukur ADN-në e qenies shqiptare. 

Të vdekurit i dogji e stërdogji, për t’i zhdukur gjurmët e krimeve gjenocidiale, pra krime këto mizoro-monstruoze, që ka ditur dhe i ka bërë për mbi një shekull kundër shqiptarëve. 

Sebia nisur edhe nga këto fakte, mendonte dhe vepronte, sepse kujtonin se për ta lejohet «gjithçka, gjithçka  është e mundur», prandaj atyre për një kohë relativisht të gjatë edhe ju lejohej gjithçka që nga torturat  të paimagjinueshme të provojnë në mos del ndonjë gjë, dhunimet, helmimet, dëbimet, zhdukjet e njerëzve pa gjurmë, djegëjet masive të shqiptarëve, dëbimet… 
Serbia, përmes shërbimeve të saj sekrete, torturonin dhe torturonin kurrë pa u ndalur, që të shkatërrojnë individualitetin dhe kolektivitetin nacioanl fizikisht, psikologjikish, shpirtërisht… që t’i detyronin njerëzit të flasin pa qoftë dhe duke shpifur ashti si tentonin të diktonin policia e tmerrit serb. 

Kështu vepronin tëgjitha policitë sekrete të Serbisë okupatore.

Natyrisht, imagjinata e policisë sekrete serbe (në realitet ishte dhe është qinpërqindë amokiste) dhe si të tilla ishtin të frikshme, sepse ishin shumë më tepër sesa vetëm shtazarake, pra ishin amokiste. 

Ato të vrisnin ditën e natën, dhe të shpallnin ose të zhdukur, ose të ikur ose edhe të «nderonin» publikisht, me qëllim përbuzjes…, me qëllim që të vrisnin edhe moralisht, pra që të vrisnin për së gjalli e për së vdekuri dhe përfundimisht. Këto ishin veprime gjakftohta dhe sistematike pra të përhershme të policisë sekrete serbe, që veten quanim UDB-e, BIA, KOS…, gjthësesi nacisto-QosiqoMillosheviqoVuqiqoShesheljane serbe, pra më të rënda se ato të barabarive më mizore të mundshme.

Policitë sekrete serebe torturën nuk e kishin vetëm rutinë, ato i kishin jetë, i bënin me shumë vullnet dhe entuziazëm të paparë. Ata e bënin torturën edhe me zemër, me përbuzje, me racizëm…, ata torturonin pa masë, torturoni që të na rrënonin…

Serbia torturonte, sepse vrasësit nuk mund të jetonin pa torturuar, helmuar, vrarë, e djegur shqiptarët të gjallë e të vdekur.

Ne, kurrë nuk do të jemi për hakmarrje, por kurrë nuk do të ndalemi në kërkim të drejtësisë, që edhe drejtësia nacionale dhe ajo ndërkombëtare, duhet ta thonë fjalëne tyre të fundit.

Drejtësia, është respekt dhe dinitet për të torturuarit, të dhunuarit, të helmuarit, të zhdukurit, të djegurit dhe të dëbaurit nga okupatorja që ka emrin Serbi vrastare.